Title : Suicide Notes - Days Six : Watch Out for the Hamsters
Status: OS
Fandom: Block B
Author: NoLimitxInfinite 
แปลโดย awika
Rating: G
Author’s Note:…. ชอบเรื่องนี้มันตลกเกินไป ฮ่าๆๆๆ
 
*ฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติไม่ได้มีเค้าโครงจากเรื่องจริง*
 
*ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคเรื่องยาว ตัดมาแปลแค่ตอนเดียว เป็นเรื่องของแจฮโยที่ถูกนำตัวมาอยู่ในโรงพยาบาลโรคจิตซึ่งโชพีดีเป็นผู้อำนวยการที่นี่ แจฮโยเชื่อว่าเข้าไม่บ้าและเพี้ยน เขาได้เจอคนอื่นอีก 6 คนอยู่ในโรงพยาบาลนี้เช่นกัน ได้แก่ ซิโค่ คยอง แทอิล บีบอมบ์ พีโอ
 
+++++++++++++++++++++++++++++++
 
วันที่ 6 - ระวังหนูแฮมสเตอร์นะ-
 
 
จากที่ผมเคยพูดไปก่อนหน้านี้แล้ว ไม่ว่ายังไงผมต้องออกไปจากโรงพยาบาลโรคจิตนี่ให้ได้ ผมต้องหนีออกไปให้ได้....ทำให้เกิดการตัดสินใจครั้งสำคัญที่สุดในชีวิตของผม....ผมจะทำการ “หลบหนี”
 
แต่มันไม่ไดผลเท่าไรหรอกนะ......
 
 
+++++++
 
“แจฮโย วันนี้นายจะมาดู Finding Nemo กับพวกเราไหม?” ยูควอนถามผม “ฉันได้ยินมาว่ามันฉายทางทีวีวันนี้ล่ะ! ฉันชอบ Finding Nemo มากเลย! แล้วดอรี่เป็นตัวละครที่ฉันชอบมากที่สุดเลยด้วย!~”
 
“ไม่ล่ะ ไม่ใช่วันนี้” ผมตอบยูควอน ด้วยว่าวันนี้ผมตั้งใจปฎิบัติแผนการหลบหนี ตั้งแต่เมื่อ 9 โมงเช้า ผมลองสำรวจรอบๆตึกเพื่อหาทางหนีทีไล่ ซึ่งดูทางท่างานนี้ง่ายหน่อยเพราะมีคนดูแลแค่สองคน แต่ผมไม่เคยบอกว่าคุณว่าคนดูแลไม่ฉลาดนะ...
 
“อ่าาา ทำไมอ่า?” ยูควอนนิ่ง
 
ผมบอกเขาไม่ได้ว่าผมมีแผนจะหลบหนี “ฉันไม่ว่างน่ะ คงไปดูด้วยไม่ได้
 
”“ถ้าอย่างนั้นนายกำลังทำอะไรอยู่หรอ?” ยูควอนเอียงหัวขณะที่นิ้วชี้แตะอยู่ตรงปากของเขา “อ่า ฉันรู้แล้ว! ฉันช่วยนายดีกว่า นายจะได้ไม่เหงาไง!”
 
แย่ล่ะสิ...”อืมมม ไม่เป็นไรหรอ ฉันทำคนเดียวได้น่ะ”
 
“ไม่ต้องเกรงใจหรอก! ฉันไม่ดูหนังก็ได้ฉันดูเรื่องนี้บ่อยแล้ว!~”
 
“ฉันแค่จะกลับไปที่ห้องของฉัน หลับสักงีบ คือฉันเหนื่อยมากน่ะ” ผมบอกเขา 
 
“โอ้ว โอเค! งั้นคราวหน้าแล้วกัน” เขาพูดก่อนตัดสินใจเดินหนีไป
 
ทำไมยูควอนถึงมีความสุข? ผมสงสัยจริงๆนะ ทำไมทุกคนดูมีความสุขในสถานที่บ้าๆแบบนี้ด้วย.....
 
 
+++++++
 
 
วันนี้มีกิจกรรมกลุ่ม ดูเหมือนว่าพวกเขามีกิจกรรมกลุ่มทุกๆสองวัน ช็อกโกแลตแมน(โชพีดี) แบ่งพวกเราออกเป็นกลุ่มล่ะสองคน
 
ผมได้คู่กับซิโค่ คยองคู่กับบีบอมบ์ ส่วนยูควอน แทอิลและพีโออยู่กลุ่มเดียวกันเพราะจำนวนสมาชิกทั้งหมดที่มีเป็นเลขคี่
 
“วันนี้พวกนายจะต้องแสดงละคร!” ช็อคโกแลตแมนพูดอย่างสดใส ต่างจากผมที่ครางออกมาอย่างรำคาญ ซึ่งคนอื่นๆเองก็รู้สึกอย่างเดียวกับผมเพราะผมได้ยินเสียงบ่นและเสียงตะโกนออกมา
 
“แสดงละคร? แล้วแสดงเกี่ยวกับอะไรอ่ะ?” คยองถามขึ้น
 
ช็อคโกแลตแมนพูดขึ้นมาอย่างสนุกสนาน “คนหนึ่งจากกลุ่มต้องออกมาหยิบกระดาษซึ่งเขียนฉากและบทที่จะได้รับจากในหมวกที่ฉันถืออยู่ พวกนายต้องแสดงตามบทให้สมบทบาทที่ได้รับต่อหน้าทุกคน เอาล่ะ ตอนนี้ส่งตัวแทนมาจับกระดาษเร็ว”
 
“งั้นฉันออกไปจับนะ” ซิโค่พูดก่อนเดินเข้าไปจับกระดาษในหมวก
 
“ได้บทอะไรน่ะ?” ผมถามหลังเขากลับมา
 
“ฉาก  ‘กระบะทรายเด็กเล่น' บทที่ได้รับคือ ‘สัมภาษณ์งาน’ อะไรล่ะเนี่ย” ซิโค่พูดอย่างงงๆ “ใครมันจะสัมภาษณ์งานในกระบะทรายเนี่ย?!”
 
“...อืม ทำๆให้มันผ่านไปเหอะ” ผมพูดขณะคิดไปด้วย่าจะทำไงดี สัมภาษณ์งานในในกระบะทราย....ใครมันคิดฟร่ะ...เฮ้ออ
 
“งั้นเรา....สัมภาษณ์งานโสเภณีกันไหม?” ซิโค่ถาม
 
“แล้วใครจะเป็นโสเภณีล่ะ?” ผมยกคิ้วด้วยความสงสัย
 
“....เออเน้อ...” คิ้วของซิโค่ขวมเข้าหากัน พยายามคิดว่าพวกเราควรทำยังไงดี
 
 
+++++++
 
 
พวกเราตัดสินใจสัมภาษณ์งานเกี่ยวกับนักฆ่าลับของกองทัพต่อต้านผู้เทซิอิ๋วลงไก่ทอดเกินพิกัด แล้วละครของกลุ่มเราก็เริ่มขึ้น
 
“สวัสดีครับ คุณ ‘เจ้าชายสุดหล่อ’ “ ซิโค่ทักขึ้น “คุณพร้อมสำหรับการสัมภาษณ์งานหรือยังครับ?”
 
ผมยกคิ้วขึ้นอย่างไม่พอใจ ก่อนตอบกลับไป “อีกสักครู่ครับ ผมขอเอาทรายออกจากรองเท้าก่อนนะครับ คุณ ’กางเกงในลายคิตตี้’”
 
ฟังจะเสียงหัวเราะเบาๆของซิโค่ดูท่าทางเขาชอบชื่อนี้นะ ทั้งที่มันช่าง....ละครของกลุ่มเราไม่ค่อยดีเท่าไรเหมือนๆกับกลุ่มอื่นนั้นล่ะ แต่มีกลุ่มหนึ่งดูน่าสนใจไม่น้อย กลุ่มของคยองและบีบอมบ์...
 
“ฉันคือแตงกวาคยองงง!!!” คยองวิ่งไปรอบๆห้องในชุดแตงกวา เขาหาชุดนี้มาได้ยังไงยังคงเป็นปริศนา....แต่ผมยังไม่รู้อยู่ดีว่าเรื่องของกลุ่มนี้ต้องการจะบอกอะไรจริงๆแล้ว
 
 
 
 
การแสดงของกลุ่มมันล้มเหลวมาก ไม่มีอะไรตรงประเดนเลย ใช่ว่าพวกเราเสียเวลาโดยใช่เหตุหรอ? ช็อคโกแลตแมนงี่เง่ากับกิจกรรมที่ไม่ได้เรื่อง คุณน่าจะทำอะไรให้ดีกว่านี้นะ ถ้าคุณไม่ได้เรื่อง คุณมันก็ไร้ประโยชน์
 
 
+++++++
 
 
หลังจากพวกเราเล่นละครครบทุกกลุ่ม หลังจากนั้นเป็นช่วงเวลาอิสระ “เฮ้ย! ซิโค่” ผมเรียกเขาตอนที่ทุกคนเดินออกจากห้องไป
 
“ว่าไง?” เขาหันมาหาผม
 
“ฉันมีคำถามเล็กน้อย......” ผมมองไปรอบๆ ไม่มีใครอยู่แถวนี้สินะ เผื่อว่าคนอื่นจะบังเอิญได้ยินเรื่องที่เราสองคนคุยกัน “นายเคยคิดจะออกไปจากที่นี่บ้างไหม? เช่นหลบหนีหรืออะไรแบบนี้?”
 
คิ้วของซิโค่ยกสูงขึ้นด้วยความสงสัย “เคยสิ ใครจะไม่เคยล่ะ ทำไมอ่ะ?”
 
“ฉันแค่สงสัยน่ะ....”ผมตอบเขา “แล้วนายใช้วิธีไหนล่ะ?”
 
เขาใช้เวลานึกอยู่สักพักก่อนพูดออกมา “ฉันมีตุ๊กตาคิตตี้หลายตัวในห้อง ฉันใช้มันแทนเป้าเบนสายตาคนอื่นและก็ต้องเสียสละลูกอมที่พี่ชายเอามาให้ตอนเยี่ยมด้วย ฉันไม่ควรหนีเลยถ้ารู้ว่าแผนนี้จะใช้ไม่ได้ผล...ฉันไม่มีไว้กินลูกอมเหลือเลย อ๊ากกกกก” เขาเดินหนีไปขณะที่พึมพำอะไรบ้างอย่างเกี่ยวกับ “หนูแฮมสเตอร์เลว”
 
ผมพยักหน้าขณะที่ประมวลผลข้อมูลที่ซิโค่บอกผมไปด้วย
 
 
+++++++
 

ระหว่างทางเดินกลับไปยังห้องของผม ผมเจอคยองซึ่งเดินกลับไปห้องของเขาเช่นกัน “เฮ้ย คยอง”
 
“อ้าว? สวัสดี” เขาผงกหัวให้หนึ่งครั้ง “กลับห้องของนายหรือ?
 
”ผมผยักหน้า “นายเคยคิดที่จะออกไปจากที่นี่ไหม?”
 
“ทำไมอยู่ดีๆถามแบบนี้อ่ะ?”
 
“ฉันแค่สงสัยน่ะ” ผมยักไหล่ “ฉันว่านายคงเคยคิดแบบนั้น แล้วนายใช้วิธีไหนล่ะ?”
 
คยองยิ้มกริ่ม “ฉันแอบเข้าไปในห้องครัวและขอยืมแตงกวาทั้งหมดมา ฉันกลิ้งมันกับพื้น คนอื่นจะได้เหยียบมันแล้วลื่นน่ะ”
 
“อ่า เข้าใจล่ะ”
 
“อืม แล้วคนก็ลื่นจริงๆด้วยนะ แต่สุดท้ายฉันก็ถูกจับอยู่ดี”เขาบ่น  “โอเค ไว้ค่อยคุยกันทีหลังแล้วกัน ฉันหนีไปนอนกลางวันก่อนล่ะ”
 
อืมม.....แตงกวาในห้องครัว….
 
 
+++++++
 
 
หลังจากหยิบผ้าเช็ดตัวและเสื้อผ้า ผมเดินออกจากห้องมุ่งออกไปยังห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ
 
“โอ้ว เฮ้ แจฮโยฮยอง” พีโอพูดขึ้นมาตอนที่เขาเดินเข้ามาในห้องน้ำ
 
ผมโบกมือให้เขา “แล้วนายล่ะ?”
 
“อะไรหรอ?” เขามองหน้าผมด้วยความสงสัย“ฉันใช้วิธีไหนตอนลองหนีออกไปจากที่นี่ล่ะ?”
 
“ผมหรอ? อืม...ผมฉีดสเปรย์พริกไทยใส่คนดูแล จริงๆแล้วผมควรคิดถึงผลของมันก่อนจะทำ เพราะมันทำให้คนดูแลแสบตามากและตะโกนออกมา สุดท้ายผมก็ถูกจับ....”เขาเกาะหัวสองสามที “งั้นผมอาบน้ำก่อนฮยองนะ”
 
 
+++++++
 
 
 
“อืมม...ตุ๊กตาคิตตี้, แตงกวาและก็สเปรย์พริกไทย....” ผมพึมพำไปด้วย ขณะที่เดินตรงไปยังห้องอาหาร “แล้วฉันจะใช้มันยังไงในแผนการฉันเนี่ย?”
 
จังหวะที่ผมเดินเข้าห้องไป ผมเจอบีบอมบ์กำลังกินต็อกโบกกิอยู่ นั้นทำให้ผมสงสัยว่าเขาพยายามหนีออกไปจากที่นี่ยังไง...
 
ผมหยิบแก้วชิกคเย (เหล้าข้าว) เดินไปนั่งตรงข้ามกับบีบอมบ์ เขาเงยหน้าจากอาหารขึ้นมามองหน้าผม
 
“อันนยอง” ผมทัก เขาแค่ยกคิ้วให้ ก่อนกลับไปสนใจอาหารตรงหน้าอีกครั้ง “นายคิดจะออกไปจากที่นี่ป่ะ?”
 
เขาเงยหน้าขึ้นมาจากจาน “ทำไม? นายจะหนีหรือไง?”
 
ผมลังเล แต่ค่อยๆพยักหน้าช้าๆ เขาคงไม่บอกใครหรอกมั้ง
 
“งั้นโชคดีแล้วกัน นายคงทำไม่สำเร็จ” เขาหัวเราะ “ไม่มีใครเคยหนีออกไปได้ นอกจากมิโน(บีโอเอ็ม) ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเขาทำยังไง เพราะเขาไม่เคยบอกอะไรพวกเราเลยและถึงพวกเราอยากรู้แต่ก็ไม่รู้เนี่องด้วยเขาไม่ได้อยู่ที่นี่ต่อไปแล้ว อีกอย่างนั่นเป็นการพยายามหลบหนีครั้งที่สี่กว่าเขาจะออกไปจากที่นี่ได้ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย”
 
“คนดูแลที่นี้น้อยจะตายไป ทำไมมันดูยากขนาดนั้นเลยหรอ?” ผมถามด้วยความสงสัย
 
“คนดูแลไม่ใช่ประเดนเหอะ ก้อนหินยังฉลาดกว่าพวกนั้นเลย” เขาหยุดกิน ก่อนพูดต่อ “ถ้านายต้องการออกไปจากที่นี่ นายต้องหาวิธีจัดการกับพวกหนูแฮมสเตอร์ที่ขว้างประตูทางออกให้ได้มากกว่า”
 
“หนูแฮมสเตอร์....? นายพูดเล่นหรือเปล่า?” ผมถามราวกับสิ่งที่พึ่งได้ยินไปนั้นเป็นเรื่องตลกเขาพยักหน้า
 
“ฉันรู้ว่าฉันอาจจะคิดถึงพวกหนูแฮมสเตอร์ที่ตายแล้ว แต่ไม่ใช่ หนูพวกนั้นทำงานดีกว่าสุนัขตำรวจเสียอีก อย่าประมาณมันเชียว ถ้านายอยากรู้ละเอียดอย่างอื่นถามแทอิลสิ รายนั้นเขาใกล้เคียงกับการหลบหนีสำเร็จที่สุดแล้ว”
 
แฮมสเตอร์?? อะไรกันนี่ แล้วหนูแฮมสเตอร์มันทำงานดีกว่าสุนัขตำรวจได้ไง? ต้องถามแทอิลสินะ...
 
ผมหันไปรอบห้องเป็นจังหวะที่แทอิลเดินเข้ามาในห้องพอดี ช่างเป็นเวลาเหมาะเจาะ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาตามหาเขา
 
แทอิลเดินตรงมาที่โต๊ะนั่งข้างๆผม
 
“เฮ้ย นายอยากจะบอกอะไรกับแจฮโยเกี่ยวกับเรื่องหลบนี้ไปจากที่นี่บ้างป่ะ?” บีบอมบ์แสยะยิ้ม
 
แทอิลมองหน้าบีบอมบ์ก่อนหันมามองหน้าผม “พยายามหลบหนี? ฉันว่านายควรอยู่ที่นี่จนถึงวันที่เขากำหนดดีกว่านะ”
 
“ไม่ ฉันอยู่ที่นี่ไม่ได้หรอก ฉันเหมาะที่จะอยู่ข้างนอก ฉันไม่ได้บ้าและไม่มีปัญหาทางจิตด้วย เรื่องอะไรต้องให้ฉันอยู่ในที่บ้าๆแบบนี้ด้วย”
 
แทอิลถามขึ้นมาทันที “ถ้าอย่างนั้น ถ้านายออกไปนายจะทำอะไร?”
 
แล้วผมจะบอกเขายังไงดี? ผมจะทำอะไรเมื่อออกไปได้แล้ว? “ฉันก็ไม่แน่ใจนะ แต่ใบหน้าของฉันคงไม่สามารถเฉิดฉายอยู่ที่ที่แคบๆแบบนี้ได้หรอก ฉันควรออกไปสู่โลกภายนอกและให้ทุกคนได้เห็นใบหน้าอันแสนหล่อเหลาของฉัน”
 
บีบอมบ์กับแทอิลมอ